Voetbal is gespeeld met een bal en een hoop voeten. Tot zover onderstaandes kennis wat het populaire ballenspel betreft. O ja, dat de verheven Engelsman David Beckham ook voetbal speelt wist ik ook, maar dat heeft denk ik meer te maken met z’n rondborstige vrouw - Posh Spice - dan zijn prestaties. Het werd dus maar eens dringend tijd dat mij een rasechte macho-met-ballen-film werd voorgeschoteld. De verwondering echter was dan ook vrij groot toen ik erachter kwam dat ik met ‘Bend it like Beckham’ jammer genoeg helemaal geen gespierde mannenlichamen onder de douches zou gaan bezichtigen. In ruil daarvoor kreeg ik een Indisch tienermeisje, die het wat moeilijk heeft met haar ietwat radicale Sikh-familie, onder mijn bord. Kan dit wel iets worden?

Het eerste wat mij opviel toen ik de film zag, is dat het helemaal geen hedendaagse Hollywood-(re)productie is. Wat ik als positief aanzie. Het verhaal is lekker origineel en verbazingwekkend genoeg best wel aantrekkelijk. Zonder al te veel uit de doeken te doen gaat de film in grote lijnen hierover: een Inisch geïntegreerde Londens meisje heeft in tegenstelling tot haar familie meer oog voor voetbal als de juiste geloofsovertuigingen en het vinden van een knappe man. Terwijl ze met haar kameraadjes in het park opgemerkt wordt door een even door voetbal bezeten tienermeisje (die toevallig in een vrouwenploeg speelt) raakt de bal - letterlijk - aan het rollen. Uiteraard echter stuit ze op haar weg naar sportroem, erkenning en de naleving van haar droom, op verscheidene problemen (die veelal dezelfde achternaam als haarzelf hebben). Des te verder de film vordert draait het ook minder om sjotten en meer om de culturele verschillen tussen een rasechte Engelse familie en een eerste generatie in Engeland wonende Indische. En dat zie ik wel graag.

Ook zijn de amusante scènes zeker niet vergeten, en grappig zijn ze, want zeg nu zelf: het (zelfs proberen alleen al) uitleggen van de buitenspelregel aan een vrouw blijft nu eenmaal gieren.

Jess (oftewel Jesminder), de hoofdrolspeelster, die door Parminder Nagra vertolkt wordt, zet een geloofwaardige en plezante rol neer. Haar vrouwelijke medespeelster Keira Knightley (die Jules vertolkt) zet een minstens even goede prestatie op het scherm, en hetzelfde kan gezegd worden over de rest van de acteurs. Er zijn trouwens enkel vrouwen met meer uitgesproken vormen in hun pezen als in hun borsten die meespelen in het voetbalteam, realisme ten top zeg maar dus.

Daarbij kent de film een geweldige soundtrack - die bijna geheel verzorgd werd door de briljante club-DJ Junior Jack - waarin Indiase beats lekker opgehitst worden door snelle drumritmes. Ook de cineastische effectjes zijn van goede kwaliteit en zetten het anti-Hollywood karakter van deze film vaak nog wat extra in de verf: respect!

Kortom, ik heb wel wat geleerd, en genoten, van deze film. In mijn hoofd ingeprente waarheden als dat vrouwen niet kunnen voetballen, of dat, hum, vrouwen écht helemaal gans niet kunnen voetballen, werden na het zien van de film verbannen uit mijn geheugen en stoere woorden als respect en eerbied kwamen in de plaats (grapje hoor). Hoe dan ook is de film is boven middelmatig geregisseerd en er is nog beter in geacteerd. Het verhaal zorgt voor veel komische momenten, en een mooie film in het algemeen. Een bescheiden aanrader. Meer als bescheiden voor de mannelijke kijkers, die vrouwen moeten nu eenmaal ook in de douche.

8/10